Gedichten Capital Slam Bree

By juli 7, 2017Gedichten

5hwa

De ekster en de egel

Het is belangrijk rechtvaardig te zijn.
Dit is een hevige strijd en ik hoop dat het een eerlijke wordt.
Eventueel kunnen er regels worden overtreden,
kan ik getoverd worden, dan zullen we moeten redeneren.
Zullen we als één eenzame en trieste clown door de regen
lopen of zullen we uit deze test komen als
helden?

LIESELOTTE WEYTJENS

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Het was tijd, onze leerkracht riep ons samen
met een serene stem: “wij gingen toveren”.
Niemand vond het eigenaardig dat we
allemaal een neppe tamboerijn kregen,
gemaakt van papier en een nietjesmachine.

We moesten allemaal erkennen dat
de leerkracht zelf de ster van de avond
was.

Het effect van onze fantasie maakte
haar overwinning een eervolle overwinning
die ze eventueel nog lang zou onthouden.

LIESELOTTE WEYTJENS

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Onhandige mensen

emotie, een evenwicht zoeken tussen eenzaam
zijn en eerlijkheid. Het is niet eenvoudig met
de ingewikkelde oorlogen deze tijd
teleurgesteld in de mensheid, het is een teken van
medelijden met de slachtoffers,
mijn ogen vol verdriet.

LIEKE BERBEN

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Allemaal naamloos

Aanslagen: aanval, dood, gek. Het leven is lastig, een
avontuur. De mens, wie is de mens, een geest, misschien zijn we toch apen.
Wie zijn zij die het leven soms levenloos maken,
zij die aarde aanvallen en
dat voor hun eigen belangen.

FEMKE BERBEN

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Apen

Ik had altijd ogen en oren naar jou.
Jij leerde mij wat mogen en moeten is.
Samen appels en aardbeien plukken in de hof, fietsen rond
het huis van het oosten naar het westen en mij helpen
afstappen van het zitje achterop. Samen maakte wij altijd
cupcakes en jij nog een petitbeurretaart voor mijn verjaardag.
Dit was allemaal mooi om mee te maken, maar
ooit kwam er een einde aan. De meeste dingen
kunnen we niet meer doen, maar de herinneringen
kunnen we nog altijd k-oester-en.

ELFJE BRAEKEN

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Tekortheid scheuren

ik was zo alleen en anders, niet aantrekkelijk en niet
aanvaard door de slangen in mijn school. het was 9 uur,
nooit was ik zo gierig. ik, Georgetta, had nooit genoeg.
nee, ik voelde me niet aangenaam, niemand was
hier bij me, gemeen persoon.
dit was een teken, ik schreeuw het uit:
iets houdt me tegen om gelukkig te zijn.

GEORGETTA OMELYUSIK

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

5WWA

Angst voor het podium
Toneel spelen, theater.
Kunst maken zoals Rembrandt
of Hamlet kan er ook wat van
mooie harmonie
langzaam eindigen zoals in de muziek
Rallentando,
heerlijk vind ik het.
Voor mensen staan op een podium
alleen die angst.

LORE WESENBEEK

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Walvis

Voor de spiegel, klaar voor school,
het spelen is gedaan.
ik wil lachen in het leven, liefde voelen
en geen verdriet. net zoals een veer
op het water drijven langs de wegen.
niet werken. de inkt op dit blad is voor
altijd. als een verloren anker.

LORE WESENBEEK

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Welkom in het wilde Westen

Daar waar speciale salamandersoep wordt gemaakt
met inktvis en amandelen. De plaats waar ankers lijken
op landmijnen, en apen vis eten met een lepel.

De plaats waar voer een voorvoegsel is,
en een list vaak in de introductie wordt gebruikt

RUBEN

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Geluk is geld, maar ook gelijkheid
geluk is grapjes of het gras dat groen is.
Het is krijgen, maar ook geven.
Eerlijk zijn, eten, ergens gaan waar je nooit
bent geweest of waar je juist vaak komt.
Samen of alleen lachen of lopen.
Het geluk ervaren kan door iets kleins,
maar is zo groot.

KIRSTEN (anoniem)

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Het was midden in de winter
en wij wandelden samen. We voelden
ons alleen op de aarde, alsof alles rondom
ons verdween, en jij wou me iets vertellen,
maar je aarzelde. “We zijn al zo lang samen
dat de liefde tussen ons nooit meer zou kunnen verdwijnen”,
startte je. En ik lachte lief. We zagen de vogels
vliegen in de lucht en je zei me dat je
met mijn vader had gesproken.

KIRSTEN (anoniem)

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

Leave a Reply